و « ابن أبى حاتم » و « ابن مردويه » و « ابى نعيم » و « بيهقى » ، و ابن أبى الحديد در صفحه ( ج 3 ، ص 254 ) « شرح نهج البلاغه » « 1 » و جرجى زيدان مورخ نيز در ( ج 1 ، ص 31 ) ، « تاريخ تمدن اسلامى » ، « 2 » و استاد محمّد حسين هيكل در ( ص 104 ) « حياة محمّد » چاپ اوّل اين حديث را آورده‌اند . همه رجال اين حديث ثقه‌اند مگر « ابو مريم عبد الغفار بن قاسم » كه اهل سنّت وى را به جهت تشيعش ، تضعيف كرده‌اند ، ليكن ابن عقده او را ثنا گفته و به‌طورىكه در ( ج 4 ، ص 43 ) « لسان الميزان » « 3 » آمده در ستايش و مدح او مبالغه كرده است . حافظان ياد شدهء بالا نيز احاديث را به أبى مريم اسناد داده و از او روايت كرده‌اند . اينان اساتيد حديث و پيشوايان اثر و مراجع جرح و تعديل و رفض و احتجاجند و هيچ‌كدام اين حديث را از اين جهت كه أبى مريم در اسناد آن جائى دارد متهّم به ضعف و غمز نكرده‌اند و همگان در دلائل نبوت و خصائص پيغمبر به آن استدلال نموده‌اند ، و أبو جعفر اسكافى و شهاب الدين خفاجى نيز همانطور كه شنيدى آن را صحيح دانسته‌اند و سيوطى در « جمع الجوامع » « 4 » خويش بطورىكه در ( ج 6 ، ص 396 ) ، ترتيب آن آمده تصحيح اين حديث را از ابن جرير طبرى آورده علاوه بر اين ، حديث با سند ديگرى كه همهء رجال آن ثقه‌اند ، - خواهد آمد - نيز وارد شده و احمد در ( ج 1 ، ص 11 ) مسندش « 5 » آن را به سند رجالش كه « شريك » و « أعمش » و « منهال » و « عبّاد » كه همه بىگفتگو از رجال صحاح‌اند ، آورده است » . « 6 »

--> ( 1 ) . شرح نهج البلاغه ، ج 13 ، ص 210 ، خطبه 238 ، چاپ جديد . ( 2 ) . از تاليفات جرجى زيدان الكامله ( تاريخ تمدن اسلامى ) ، ج 11 ، ص 45 ، چاپ جديد . ( 3 ) . لسان الميزان ، ج 4 ، ص 51 ، رقم 5229 ، چاپ جديد . ( 4 ) . كنز العمّال ، ج 13 ، ص 128 ، ح 36408 ، چاپ جديد . ( 5 ) . مسند احمد ، ج 1 ، ص 178 ، ح 885 ، چاپ جديد . ( 6 ) . الغدير ، ج 2 ، ص 278 .